Back to Top
Κυριακή, 21/08/2016

Ο Πακιστανός ράφτης

Μια χαμένη τέχνη έρχεται ξανά στην Ελλάδα με τους μετανάστες

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Φέτος απέκτησα πέντε μαγιό! Όχι δεν με έπιασε καταναλωτική μανία. Εδώ και χρόνια αγοράζω ένα μαγιό κάθε  καλοκαίρι καθώς το μαγιό της προηγούμενης σεζόν μένει από λάστιχο. Κάθε φορά ελπίζω ότι το νέο μαγιό θα αντέξει λίγο παραπάνω αλλά μάταια.

Φτηνά ή ακριβά, γνωστής μάρκας ή όχι, όλα μοιάζουν να έχουν ίδια ημερομηνία λήξης. Παρ όλα αυτά δεν τα πετάω. Τα λυπάμαι, μου φαίνονται ουσιαστικά καινούργια και επιμένω να τα φοράω σφίγγοντας το κορδόνι, αναγνωρίζοντας ότι προσφέρω ελαφρώς κωμικό θέαμα με την σουφρωμένη μέση. Καθυστερώ έτσι να φορέσω το καινούργιο ελπίζοντας ότι θα το κάνω να αντέξει λίγο περισσότερο.  Φέτος όμως όλα άλλαξαν. Διεκτραγωδουσα με πολλές δόσεις υπερβολής την κατάσταση των μπανιερών μου μπροστά στην Γιώτα όταν μου βρήκε τη λύση.

 

  • "Γιατί δεν μου τα δίνεις να τα πάω να τους αλλάξω το λάστιχο. Έχουμε στην γειτονιά έναν φοβερό Πακιστανό ράφτη που κάνει ότι θέλεις".

 

Αυτό ήταν. Τα παλιά μου μαγιό θα αποκτούσαν ξανά την χαμένη τους αξιοπρέπεια. Δεν θα ήταν δυσκολο σκέφτηκα, θα βάζει από μέσα ένα λάστιχο που δεν θα φαίνεται. Όμως όχι. Όπως μου εξήγησε η Γιωτα ξηλώνει τις ραφές και αντικαθιστά το λάστιχο ώστε να φαίνονται σαν καινούργια. "Οι δικοί μας δεν τα κάνουν πια αυτά" μονολόγησε.

 

Μια χαμένη τέχνη ή μια τέχνη που ποτέ δεν αποκτήσαμε; Το μυαλό μου έτρεξε στην παράδοση της πάλαι ποτέ ενωμένης Ινδίας. Υφαντουργοί τεχνίτες που έβγαζαν τα καλύτερα υφάσματα στον κόσμο. Οι Άγγλοι για δεκαετίες τα αγόραζαν με χρήματα από το εμπόριο στον Ατλαντικό για να τα ανταλλάξουν με σκλάβους από την  Ανατολική Αφρική που τους χρησιμοποιούσαν στις φυτείες. Οι φύλαρχοι- δουλέμποροι έδιναν τα πάντα για τα αραχνοΰφαντα βαμβακερά  που μόνο η Ινδία μπορούσε να παράγει. Μια αμαρτωλή τριγωνική σχέση  που έσπασε με την βιομηχανική επανάσταση όταν ο μηχανικός αργαλειός πέτυχε ότι αιώνες στρατιωτικής κυριαρχίας δεν είχαν καταφέρει: να καταστήσει τους ουσιαστικά ανεξάρτητους Ινδούς παραγωγούς μη ανταγωνιστικούς και να μεταφέρει την παραγωγή των βαμβακερών στην Αγγλία δίνοντας πρόσθετη ορμή  στην βιομηχανική επανάσταση. Μέχρι τότε η Ευρώπη παρήγαγε σχεδόν αποκλειστικά  μάλλινα ρούχα, άβολα πάνω στο σώμα και δύσκολα στο πλύσιμο. Οι παραγωγοί τους μάλιστα είχαν τόσο πληγεί από τον ανταγωνισμό της Ινδίας που για ένα διάστημα είχαν πετύχει να απαγορευτούν οι εισαγωγές βαμβακερών στην Αγγλία. Σε όσες περιπτώσεις μάλιστα προσπάθησαν να μεταφέρουν την παραγωγή βαμβακερών στην Ευρώπη, τα αποτελεσματα ήταν απογοητευτικά. Χρειάστηκαν διαδοχικές εφευρέσεις που εκμηχάνισαν την διαδικασία παραγωγής ώστε να αλλάξει η ισορροπία του εμπορίου. Ακόμα και τότε, η ποιότητα των υφασμάτων της Ανατολής ήταν ανώτερη των ευρωπαϊκών. Ο Εντμόντο Ντε Αμίτσις, Ιταλός περιηγητής και συγγραφέας, περιγράφει ως εξής την αγορά της Κωνσταντινούπολης στα τέλη του 19ου αιώνα: " Περπατάς ανάμεσα σε  στοίβες και πύργους με μπροκάρ από τη Βαγδάτη, χαλιά από την Καραμανία , μετάξια από την Προύσα, υφαντά από το Ινδουστάν, μουσελίνες από την Βεγγάλη, εσάρπες από το Μαντράς, κασμίρια από την Ινδία... και ανάμεσα σε αυτούς τους θησαυρούς κοινά υφάσματα από τη Γαλλία και την Αγγλία, σε απαίσια χρώματα που είναι λες και ο λογαριασμός του ράφτη μπερδεύτηκε στις σελίδες ενός ποιήματος". (1)

 

Η παράδοση της υφαντικής αριστείας προφανώς  δεν χάθηκε ολοκληρωτικά. Έμεινε έστω και σαν μνήμη. Ο Γκάντι μάλιστα είχε σαν σύμβολο της επανάστασης του τον αργαλειό. Πίστευε ότι κάθε νοικοκυριό έπρεπε να υφαίνει τα ρούχα που χρειαζόταν κι αυτή ήταν η δική του απάντηση στον οικονομικό ιμπεριαλισμό των Άγγλων. Είχε λάθος. Η οικοτεχνία δεν ήταν η λύση και η Ινδία σήμερα γίνεται ένας οικονομικός κολοσσός χάρη στην βιομηχανία. Ο Rabindranath Tagore, ο νομπελίστας Ινδός ποιητής που σε αντίθεση με τον Γκάντι υπήρξε κήρυκας του εκσυγχρονισμού, δικαιώθηκε από την ιστορία.  Ο αργαλειός όμως βρήκε τον δρόμο του ως την σημαία της Ινδίας. Ένα τόσο ταπεινό εθνικό σύμβολο, σχεδόν συγκινητικό αν σκεφτεί κανείς τα ποτάμια αίματος που έχουν χυθεί στο όνομα του πατριωτισμού.

 

Πόσο συμμέτοχος σε αυτή την παράδοση να είναι άραγε ο Πακιστανός ράφτης; Ομολογώ ότι δεν ξέρω. Οι δυο χώρες ωστόσο  χωρίστηκαν μόλις πριν από 69 χρόνια, η παράδοση είναι και δική του κι έφτασε και σε μας μέσα από τους δρόμους της μετανάστευσης. Για μένα το κέρδος ήταν πέντε μαγιό- κι ένα πουκάμισο που γύρισε τον γιακά μέσα έξω κι έγινε κι αυτό καινούργιο. Για την γειτονιά αμέτρητες μετατροπές ρούχων που χάρη στην τέχνη του δεν τα ξεχωρίζεις από τα καινούργια. Για την εθνική οικονομία πάλι ποιος να ξέρει; Πολλά μαγιό πάντως.

 

ΥΓ. Φυσικά υπάρχουν και άλλες εκδοχές. Η μεταποίηση των ρούχων είναι ενδεχομένως μια πολύ σύγχρονη τέχνη που ακμάζει στις φτωχές κοινωνίες. Ο ράφτης μας μπορεί να είναι ένα πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Αυτό δεν εμποδίζει τον νου να ταξιδεύει ωστόσο.

 

(1) "Κωνσταντινούπολη", εκδόσεις Ποταμός.



Διαβάστηκε 711 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Φόνος στην Κεντροαριστερά Μητσοτάκης όμηρος »

Προσθήκη σχολίου

Η εισαγωγή πληροφοριών όπου έχει (*) είναι υποχρεωτική.