Back to Top
Τετάρτη, 01/03/2017

Στον δρόμο για τον Όλυμπο

Ένα μπλογκ για την περιπέτεια της προετοιμασίας μας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξυπνάμε στις έξη το πρωί του Σαββάτου, έξω το θερμόμετρο μόλις να ξεπερνά το μηδέν, και να τρέχουμε στα βουνά; Να νιώθουμε σαν φυλακισμένοι όταν ένα κρύωμα ή ένας τραυματισμός μας καθηλώνει στο σπίτι. Και να πιστεύουμε ότι είναι μεγάλη ευτυχία καταϊδρωμένοι, ξέπνοοι και με τα χέρια ξυλιασμένα από τον κρύο αέρα, να ανεβαίνουμε, με όση αντοχή έχει ο καθένας, τις πλαγιές της Πάρνηθας  βλέποντας από κάτω την πόλη να κοιμάται;

Δεν μου είναι εύκολο να το εκφράσω και ούτε, για να πω την αλήθεια, με απασχολεί ιδιαίτερα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι αυτές τις ώρες που κάνουμε το μεγάλο μας τρέξιμο, είναι οι μόνες ώρες της εβδομάδας που δεν με απασχολεί τίποτε άλλο από το μονοπάτι που έχω μπροστά μου, τη φύση γύρω μου, τη θέα και, αραιά και πού, μια πέρδικα που πετάγεται δίπλα μου ή ένα ελάφι που με κοιτά με ανάμικτο φόβο και περιέργεια.

Εντάξει δεν λέω όλη την αλήθεια. Γιατί μαζί με την απόλαυση υπάρχει η επίγνωση ότι αυτές τις ώρες κάνουμε προπόνηση για τον μεγάλο φετινό στόχο, τον Μαραθώνιο του Ολύμπου. Έναν αγώνα που καλύπτει μια διαδρομή 44 χιλιομέτρων με θετική υψομετρική διαφορά πάνω από 3000 μέτρα.  Ξεκινά από τον αρχαιολογικό χώρο στο Δίον και φτάνει σε υψόμετρο 2700 μέτρων, στο τελευταίο αλπικό λιβάδι, ακριβώς κάτω από τον θρόνο του Δία.  Αυτή την μικρή περιπέτεια της προετοιμασίας σκέφτομαι να καταγράφω στο μπλογκ που ξεκινώ σήμερα στην Athens Voice, θέλοντας να μοιραστώ σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς με όσους και όσες ενδιαφέρονται, είτε είναι δρομείς είτε απλώς έχουν την περιέργεια να παρακολουθήσουν αυτή την εμπειρία.

 

Η ΟΜΑΔΑ

 

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να τρέχω μόνος. Φοράω τα ακουστικά μου, ακούω μουσική ή ραδιόφωνο και χάνομαι στις σκέψεις μου. Στο μεγάλο τρέξιμο του Σαββατοκύριακου όμως, και μάλιστα στο βουνό, η παρέα είναι πολύτιμη. Κατ’ αρχήν για λόγους ασφαλείας. Το να τραυματιστείς σε ένα μονοπάτι και να δυσκολεύεσαι να περπατήσεις, δεν είναι καθόλου αστείο. Ιδίως τον χειμώνα όπου η υποθερμία αρχίζει να εκδηλώνεται μέσα σε λίγα λεπτά.  Με μια καλή παρέα όμως και η ώρα, οι ώρες δηλαδή, περνάνε πολύ πιο εύκολα. Και η δική μας παρέα βγήκε πολύ καλή. Στην φωτογραφία από την τελευταία  μας εξόρμηση, δεξιά με την μπαντάνα ο «αρχηγός», Θανάσης Σκάρλος, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, με θητεία στα υποβρύχια, διοικητής των Ο.Υ.Κ. και υπερ μαραθωνοδρόμος που πάει να πει ότι έχει τρέξει σε αγώνες των 100 χιλιομέτρων και βάλε- ακατανόητα πράγματα για μας τους κοινούς θνητούς. Γνωρίζει καλύτερα από όλους τα μονοπάτια στον Υμηττό και την Πάρνηθα και οδηγεί την ομάδα. Στη μέση ο Στέφανος Κόκκινος, καθηγητής των μαθηματικών και στην άκρη ο Ρόμπερτ Πελτιάν, επίσης καθηγητής των μαθηματικών, ένα δυνατό δίδυμο που έχει έφεση στο να πειράζει ο ένας τον άλλο. Καλοί δρομείς και οι δύο και εξαιρετικοί χαρακτήρες, αισθάνεσαι ότι μπορείς να τους εμπιστευθείς για όλα τα δύσκολα. Από την φωτογραφία απουσιάζουν ακόμα ο Αποστόλης, αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό και τα δυο κορίτσια της ομάδας, η Έιμι Γεωργάκη, η ήρεμη δύναμη που συνδυάζει δουλειά, παιδιά, μαραθώνιο και πολιτική και η Σούλα Ντιρέκη, η ψυχή της ομάδας που όλα τα θεωρεί μια ευκαιρία κοινωνικής προσφοράς. Έχει καταφέρει μόνη της να οργανώσει μόνη της ομάδα αιμοδοσίας «εμείς οι δρομείς» σε πείσμα όλων των εμποδίων της ελληνικής μιζέριας.

 

 

Διαβάστηκε 268 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τρέξτε περπατώντας... Τα μονοπάτια του Υμηττού »

Προσθήκη σχολίου

Η εισαγωγή πληροφοριών όπου έχει (*) είναι υποχρεωτική.