Back to Top
Πέμπτη, 16/06/2016

Μετά Χριστόν προφήτες...

Σκέψεις με αφορμή την αυτοκριτική του ΔΝΤ για το πρόγραμμα διάσωσης.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όπως έχει ήδη επισημανθεί, μετά την έκθεση του ΔΝΤ «κυκλοφορεί πολύ δικαίωση». Όλοι δηλώνουν δικαιωμένοι. Ο κ. Σαμαράς που κατήγγειλε το Μνημόνιο, ο κ. Τσίπρας το ίδιο, ο κ. Καμένος επίσης και πάει λέγοντας. Αν θέλετε τους πιστεύετε. Αν πάλι διαβάσετε την έκθεση ίσως όχι. Παρ όλα αυτά η δημοσιοποίηση της έκθεσης, αν θεωρήσουμε ότι λέει κάποια σωστά πράγματα δημιουργεί ορισμένα ηθικής τάξεως ζητήματα. Τουλάχιστον για όσους παίρνουν τον δημόσιο λόγο στα σοβαρά.

 

 

Με δυο λόγια: ποια θέση όφειλε να πάρει ο καθένας εξ ημών όχι σήμερα αλλά την ώρα που λαμβάνονται οι αποφάσεις . Όχι δηλαδή εκ των υστέρων και όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη την ώρα που οι αποφάσεις έχουν κόστος προσωπικό και κόστος πολιτικό. Λες ναι και βρίσκεσαι υπόλογος για όλες τις αβελτηρίες, τα λάθη, τις αβλεψίες ή τις συνειδητές διαστρεβλώσεις του προγράμματος; Ή στέκεσαι στο ύψος της ακαδημαϊκής ορθότητας ασκώντας κριτική, ανελέητη κριτική για τα όποια μειονεκτήματα και δεν δέχεσαι μύγα στο σπαθί σου;

 

Εντάξει στον χώρο των ιδεών μπορείς να τα κάνεις όλα. Να αναγνωρίσεις την αναγκαιότητα του Μνημονίου και ταυτόχρονα να ασκήσεις κριτική και να στηλιτεύσεις τις προβληματικές του πλευρές. Στην πράξη όμως η Ελλάδα ήταν στις φλόγες και ο καθένας έπαιρνε θέση σε σχέση με μια συγκεκριμένη πολιτική αντιπαράθεση. Ναι ή όχι; Ο ένας καλούσε τον Γιώργο να κατέβει στην πλατεία των αγανακτισμένων με το ποδήλατο, να πει όχι στην Ευρώπη και να ζήσουμε με όσα βγάζουμε- σημειωτέον ότι ακόμα δεν έχουμε πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα! Κι ο άλλος σε μια πόλη που βράζει έπρεπε να υποστηρίξει μια πολιτική και ένα Μνημόνιο που όλοι ξέραμε ότι είχε κόστος έστω και αν πολλοί τότε δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε το μέγεθος της ύφεσης.

 

Ο καθένας φυσικά μπορεί να πει όχι οριζόντιες περικοπές, πάταξη της φοροδιαφυγής, κοινωνικά δίκαια μέτρα, αξιολόγηση του προσωπικού και ότι άλλο πολιτικά ορθό μπορείτε να σκεφτείτε. Όπως βέβαια ο καθένας μπορεί να κάνει ωραίες εναλλακτικές προτάσεις. Μεγάλο κούρεμα, έγκαιρο κούρεμα, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών χωρίς να υπολογιστεί στο δημόσιο χρέος, ευρωομόλογα, ανάληψη της ευθύνης για το χρέος σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

 

Προτάσεις κενές περιεχομένου; Σίγουρα όχι. Πρέπει να τα λέμε έστω και σαν στόχους, σαν μια μορφή πίεσης για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Μη ξεγελιόμαστε όμως. Στη δεδομένη στιγμή τα περισσότερα ήταν ανέφικτα είτε για πολιτικούς λόγους –δεν τα δεχόταν η Ευρώπη- είτε γιατί η διοίκηση δεν μπορούσε να ανταποκριθεί είτε γιατί η δική μας κυβέρνηση φοβόταν το πολιτικό κόστος. Κι ύστερα το δίλημμα δεν αλλάζει. Ακόμα και με καλύτερες πολιτικές ναι ή όχι στο Μνημόνιο; Το υπερασπίζεσαι- τότε όχι τώρα-ή το καταγγέλλεις;

 

Σήμερα βέβαια οι καταγγέλοντες μπορούν να πουν εμείς τα είχαμε πει. Κι ακόμα η μικρή μας ιστορία δείχνει ότι αυτοί που το υπερασπίστηκαν κινδυνεύουν να εξαφανιστούν πολιτικά ενώ αυτοί που «τα είχαν πει» μακροημερεύουν. Όμως αυτό, το πολιτικό όφελος δηλαδή, δεν μπορεί να είναι κριτήριο ηθικής στάσης. Κι άλλωστε αυτοί που σήμερα λένε ότι δικαιώθηκαν, μπορούν να το λένε ακριβώς γιατί κάποιοι άλλοι ανέλαβαν το κόστος. Αν δεν το είχαν αναλάβει ούτε έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα θα υπήρχε σήμερα ούτε στο ευρώ θα ήμασταν.

 

Κι αυτό δεν αφορά μόνο το «μνημονιακό» στρατόπεδο. Γιατί αν είχαμε χρεοκοπήσει θα είχαμε τους ίδιους αγανακτισμένους στους δρόμους μόνο για τους αντίθετους λόγους. Είπαμε ψεκασμένοι όχι χαζοί!

 (14/6/2013)

 

 

 

Διαβάστηκε 2 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αντέχει η Δημοκρατία μας την Χρυσή Αυγή;

Προσθήκη σχολίου

Η εισαγωγή πληροφοριών όπου έχει (*) είναι υποχρεωτική.