Back to Top
Παρασκευή, 18/03/2016

Σε αναζήτηση αφηγήματος

Η αντιπολίτευση οφείλει να βρει διαύλους επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους του όχι

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Ρωσία στη Μεσόγειο
Ρωσία στη Μεσόγειο

Ενάμιση χρόνο τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ότι περνά από το χέρι του για αυτοκτονήσει. Έχει εγκαταλείψει όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, έχει κάνει όλα εκείνα για τα οποία κατηγορούσε την αντιπολίτευση, έχει αποδείξει ότι δεν έχει ιδέα για το πώς θα προχωρήσει η χώρα, έχει κουρελιάσει το ψευδεπίγραφο έτσι κι αλλιώς ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, επιδεικνύει καθεστωτικές και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Κι όμως ακόμα δεν έχει καταρρεύσει.

 

Έχουν διατυπωθεί πολλές εξηγήσεις, οι περισσότερες εύλογες. Το ρητορικό χάρισμα του Τσίπρα, η αδυναμία της αντιπολίτευση, το λίγο σχετικά διάστημα που έχει μεσολαβήσει, η γενικευμένη αμφισβήτηση των παλαιών κομμάτων, η παραίτηση των πολιτών που πλέον θεωρούν ότι τίποτα δεν αλλάζει, όλα τα κόμματα στον ίδιο μονόδρομο βρίσκονται. Ίσως όμως να υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία: έχουμε γίνει όλοι ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντιπολίτευση για παράδειγμα. Σε όλες τις αντιπαραθέσεις της με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή αλλά και στα τηλεοπτικά παράθυρα οι πιο δυνατές της στιγμές είναι όταν στελέχη της αντιπαραθέτουν τις προεκλογικές υποσχέσεις με την σημερινή πραγματικότητα. Κερδίζουν έτσι τις εντυπώσεις είναι εξαιρετικά αμφίβολο όμως αν κερδίζουν και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτομάτως ένας οπαδός του Τσίπρα μόλις ακούει αυτό το επιχείρημα αναρωτιέται «εσείς δηλαδή τι κάνατε ή τι διαφορετικό θα κάνατε; Αυτοί τουλάχιστον προσπαθούν». Προφανώς δεν είναι το ίδιο για κάποιους που κατανοούν την σύνδεση της ύφεσης του 2015 με το επιπλέον κόψιμο των συντάξεων- από αυτό που έτσι κι αλλιώς θα κοβόντουσαν δηλαδή.  Είναι όμως η μειοψηφία. Αλλά και για την αντιπολίτευση το διαφορετικό πολιτικό της στίγμα είναι κάποιες κόκκινες γραμμές που και η ίδια τόσο συχνά καταπατούσε στο παρελθόν;

Προφανώς δεν είναι αυτή ολόκληρη η εικόνα. Όταν για παράδειγμα διαφωνεί με την τιμωρία όσων εργάζονται πολλά χρόνια και πληρώνουν τις εισφορές τους, διατυπώνει ένα εναλλακτικό σχέδιο για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Μήπως όμως και πάλι παγιδεύεται σε μια θέση που ανεξάρτητα από το αν είναι σωστή ή όχι παραμένει μειοψηφική στην ελληνική κοινωνία; Αν η συντριπτική πλειονότητα έχει συντάξεις κάτω από 1000 ευρώ και δηλώνεις ότι θα τις προστατεύσεις, ο δικαιούχος ελάχιστα θα ενδιαφερθεί αν έτσι ισοπεδώνονται οι συνταξιούχοι, τιμωρείται η εργασία ή δεν δίνονται κίνητρα για να δημιουργηθεί φορολογική συνείδηση.

Το ίδιο ισχύει και για όλους όσους αμείβονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το δημόσιο. Ποιος εγγυάται καλύτερα το εισόδημά τους; Ο Τσίπρας ο αυξάνει τους φόρους αλλά δεν τους αγγίζει. Αντιθέτως η αντιπολίτευση υπόσχεται περικοπές. Μακροπρόθεσμα βέβαια το μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντέχει. Χωρίς ανάπτυξη η ανακατανομή που επιχειρείται έχει ημερομηνία λήξης. Όσο τσαλαβουτάμε όμως, όσο οι εταίροι μας κρατάνε ζωντανούς κι όσο η οικονομία δεν καταρρέει τι θα προτιμήσουν; Την βεβαιότητα της προστασίας ή την αβεβαιότητα της ανάπτυξης. Ακόμα και οι άνεργοι, οι μεγάλοι χαμένοι, μπροστά στο ίδιο δίλημμα θα προτιμήσουν μια πενιχρή προστασία από την αφηρημένη ανάπτυξη αν μπορέσει φυσικά η κυβέρνηση να τους την δώσει.

Αλλά και γενικότερα. Η αντιπολίτευση μιλά για μεταρρυθμίσεις και μια μεγάλη συμμαχία της παραγωγικής Ελλάδας. Πώς την εκλαμβάνει όμως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων; Βλέπει τον εαυτό της στην παραγωγική Ελλάδα που είναι έτοιμη να πετάξει ή στην αδικημένη Ελλάδα που όπως πιστεύει λεηλατήθηκε από την ανάπτυξη της διαπλοκής και των γκόλντεν μπόις; Πως εκλαμβάνει τις μεταρρυθμίσεις; Σαν ευκαιρία ανάπτυξης ή σαν ένα ακόμα πλήγμα στα όσα τόσα χρόνια του εξασφάλιζαν ένα ικανοποιητικό εισόδημα; Τα σημάδια της κοινωνικής πόλωσης που τόσο έχουν πυκνώσει συνηγορούν στην δεύτερη εκδοχή. Ενδεχομένως να έχουμε μπροστά μας με άλλα λόγια μια αναχρονιστική συμμαχία ενός φαντασιακού προλεταριάτου που αντιστρατεύεται όσα πολλοί εξ ημών θεωρούμε αυτονόητα και δίκαια. Μακροπρόθεσμα η συμμαχία είναι καταδικασμένη. Την επόμενη φορά που η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να κόψει συντάξεις γιατί δεν θα βγαίνει ο λογαριασμός το παραμύθι θα τελειώσει. Μπορούμε να περιμένουμε όμως;

Το πρόβλημα δεν είναι αμιγώς ελληνικό. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ έχουμε συμμαχίες αδικημένων που αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα με λαϊκιστές υποψηφίους. Εκεί όμως που η δημοκρατική παράδοση είναι ισχυρή, κατ’ εξοχήν στις ΗΠΑ δηλαδή, κανείς δεν διανοείται να κάνει μάθημα στους ψηφοφόρους όπως δυστυχώς κάνουμε πολλοί, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Αντιθέτως η προσπάθεια είναι να απαντήσουν στις ανησυχίες τους χωρίς να υιοθετήσουν πολιτικές των αντιπάλων τους.

 

Μπορεί να κάνει το ίδιο η αντιπολίτευση στην Ελλάδα; Το ότι έχει δίκιο δεν αρκεί. Πρέπει να βρει ένα ριζικά διαφορετικό αφήγημα ώστε να πιάσει ξανά επαφή με ψηφοφόρους που της έχουν γυρίσει την πλάτη. Διαφορετικό όχι μόνο από το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από το δικό της αφήγημα που τώρα έχει ουσιαστικά υιοθετήσει και ο  Τσίπρας. 

Διαβάστηκε 26 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Αντέχει η Δημοκρατία μας την Χρυσή Αυγή; »

Προσθήκη σχολίου

Η εισαγωγή πληροφοριών όπου έχει (*) είναι υποχρεωτική.