Back to Top

Όταν μου είπε η σύντροφος μου ότι η τηλεόραση δείχνει το δυστύχημα με την Πόρσε, η πρώτη μου αντίδραση ήταν άρνηση. Δεν ήθελα να δω σαν σε βίντεο γκέιμ, τέσσερις ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξυπνάμε στις έξη το πρωί του Σαββάτου, έξω το θερμόμετρο μόλις να ξεπερνά το μηδέν, και να τρέχουμε στα βουνά; Να νιώθουμε σαν φυλακισμένοι όταν ένα κρύωμα ή ένας τραυματισμός μας καθηλώνει στο σπίτι. Και να πιστεύουμε ότι είναι μεγάλη ευτυχία καταϊδρωμένοι, ξέπνοοι και με τα χέρια ξυλιασμένα από τον κρύο αέρα, να ανεβαίνουμε, με όση αντοχή έχει ο καθένας, τις πλαγιές της Πάρνηθας  βλέποντας από κάτω την πόλη να κοιμάται;

Καλά εσύ φεύγεις νωρίς, είσαι τυχερός». Με τα λόγια αυτά του οικονομικού διευθυντή έκλεισε η σεμνή τελετή του διαζυγίου μου από τον ΔΟΛ τον Σεπτέμβριο του 2011. Τα έφερα στο νου μου πολλές φορές τα τελευταία χρόνια παρακολουθώντας αυτή την αργή πορεία φθοράς του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, τις αγωνιώδεις προσπάθειες να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά του προβλήματα και βέβαια τις δοκιμασίες που υφίστανται οι εργαζόμενοι με τις περικοπές μισθών, τις απολύσεις και τους μήνες που μένουν απλήρωτοι.

Ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς έδωσε μια συναρπαστική συνέντευξη, στον συνάδελφο Δημήτρη Δουλγερίδη, από την οποία προκύπτει ανάγλυφα η ευτέλεια του μικρόκοσμου της αριστεράς και το κωμικό του επιχειρήματος για το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα. 

Η ομιλία Ομπάμα στην Αθήνα ήταν ένας ύμνος στη Δημοκρατία που δικαίως προκάλεσε ενθουσιώδη σχόλια από μια μεγάλη μερίδα πολιτών που δεν πάσχουν από εμμονικό αντιαμερικανισμό και πιστεύουν στην ανάγκη να ηττηθεί ο λαϊκισμός και να επικρατήσει ένα διαφορετικό ήθος στον δημόσιο διάλογο και στα πολιτικά μας πράγματα. Κι όπως κάθε Αμερικανός πολιτικός ο πρόεδρος Ομπάμα έδωσε έναν ισχυρό τόνο αισιοδοξίας σε όσα είπε. Όμως ο λόγος του και οι παρεμβάσεις του στην Αθήνα και στο Βερολίνο μπορεί και ίσως πρέπει να διαβαστούν και ανάποδα: σαν μια ύστατη προειδοποίηση  για τους βαρύτατους κινδύνους που διατρέχει η Δημοκρατία στον πλανήτη.

Μια επιτυχημένη επικοινωνιακή στρατηγική δεν είναι αυτή που υποστηρίζει αποτελεσματικά μια συγκεκριμένη πολιτική θέση αλλά αυτή που κατορθώνει και διαμορφώνει τους όρους του δημόσιου διαλόγου. Τα ερωτήματα που μπαίνουν δηλαδή και τις έννοιες που χρησιμοποιούνται. Και σε αυτό τον τομέα η αριστερά με την βοήθεια των απανταχού λαϊκιστών, έχει κάνει σπουδαία δουλειά. Για παράδειγμα στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών.

 Με αφορμή την κυκλοφορία ερωτικών επιστολών ενός Συμβούλου της Επικράτειας, με εμφανή στόχο τον εκβιασμό, ίσως έχει ενδιαφέρον μια διδακτική ιστορία για την άνοδο των ναζί στην εξουσία.