Back to Top

“The fault dear Brutus is not in the stars but in ourselves that we are underlings” 

Όταν μου ζητήθηκε να μιλήσω στην εκδήλωση σας οι διοργανωτές επέμειναν ότι το θέμα είναι ελεύθερο. Να επιλέξω οτιδήποτε θα μπορούσε να ενδιαφέρει και να σχετίζεται με την εμπειρία μου 38 χρόνια τώρα κυρίως  ως δημοσιογράφος και για ένα μικρό διάστημα ως πολιτικός. Αντί λοιπόν για μια πολιτική ομιλία που ασφαλώς έχετε ξανακούσει προτίμησα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας με αφορμή τον διάσημο αυτό στίχο του Σαίξπηρ από τον Ιούλιο Καίσαρα.

Στην πρόσφατη ψηφοφορία για τον εκλογικό νόμο ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέτυχε μια σημαντική νίκη αν και το σωστό θα ήταν ότι απέφυγε μια πρώιμη ήττα: οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με το σημερινό σύστημα του μπόνους των 50 εδρών. Αν ίσχυε η απλή αναλογική οι πιθανότητες να σχημάτιζε κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές θα ήταν  μηδαμινές.

Ρωτάς έναν κεντροαριστερό: τι τρέχει με τον τάδε; Σου απαντά: αυτός, μα έχει κλείσει θέση στο ψηφοδέλτιο του Μητσοτάκη. Ρωτάς άλλον κεντροαριστερό: τι συμβαίνει με την δείνα. Σου απαντά: μα αυτή θέλει να μας πάει στο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Στη θεωρία το να ξεκινήσεις να τρέχεις  είναι πολύ απλό. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα ζευγάρι παπούτσια και…δρόμο.

Στην πράξη τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Ιδίως για όσους εξ ημών η απόφαση λαμβάνεται μετά από μακρά περίοδο καναπέ και περιττών κιλών. Θυμάμαι ακόμα με αρκετές δόσεις τρόμου την πρώτη φορά που επιχείρησα να τρέξω πριν από 25 περίπου χρόνια. Η απόλυτη καταστροφή.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δηλώνω προκαταβολικά ότι δεν είμαι αντεπαναστατικό στοιχείο ούτε έχω κόλλημά με τα μεγάλα ακριβά αυτοκίνητα. Διαθέτω ένα 2000 κυβικών πλην όμως διανύει ήδη το δέκατο έτος στην υπηρεσία της οικογένειας. Από πλευράς χρηματικής αξίας έχει εκμετρήσει το ζειν.   Επιπροσθέτως, δεν έχω φετίχ με τις μεγάλες, ακριβές, γαλλικές  τσάντες και το ίδιο ισχύει και για την σύντροφό μου. Εις επίρρωση δηλώνω ότι η τσάντα μπάνιου που κουβαλάμε από κοινού είναι και αυτή δεκαετίας, πιθανώς δε να έχει ακόμα κόκκους άμμου από το πρώτο μπάνιο στο οποίο κουβάλησε μαγιό και πετσέτες θαλάσσης.

Σιγά αλλά σταθερά δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να μας χτυπήσει η τέλεια καταιγίδα:

1.  Στις ΗΠΑ το τρομοκρατικό χτύπημα ενισχύει τον Τραμπ ο οποίος έτσι κι αλλιώς έχει διαψεύσει επανειλημμένα όσους θεωρούσαν την υποψηφιότητά του καταδικασμένη να αποτύχει.

2.  Στην Μεγάλη Βρετανία οι οπαδοί του Brexit προηγούνται στις δημοσκοπήσεις και κανείς πια δεν αποκλείει να κάνει η Αγγλία το βήμα της εξόδου από την ΕΕ.

 

3.  Στην Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός βρίσκεται σε δημοσκοπική υποχώρηση και το ξενοφοβικό AfD, με ποσοστά που κινούνται στο 15%, θεωρείται βέβαιο ότι θα είναι στην επόμενη Βουλή ενδεχομένως και με ρυθμιστικό ρόλο.

Η Γαλλία για μεγάλο διάστημα θεωρείτο το αντιτρομοκρατικό φρούριο της Ευρώπης. Οι υπηρεσίες ασφαλείας έδειχναν ότι ελέγχουν την κατάσταση και αποτελούσαν παράδειγμα προς μίμηση για την υπόλοιπη Ευρώπη.  «Στα εννέα χρόνια που ακολούθησαν την επίθεση στους δίδυμους πύργους η Γαλλία απέλασε 129 υπόπτους για τρομοκρατία την ώρα που η Αγγλία μόλις 9» έγραφε στον Spectator η Shiraz Maher τον Ιούνιο του 2013. Αυτό άλλαξε μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo και πολύ περισσότερο μετά την τελευταία οργανωμένη επίθεση από τον ISIS τον Νοέμβριο με τα γνωστά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα έδωσε καινούργιες διαστάσεις σε έναν διάλογο που διεξάγεται χρόνια τώρα σχετικά με το τι σημαίνει να είναι κανείς Γάλλος και πόσο εφικτή είναι η αφομοίωση των μουσουλμάνων μεταναστών.