Back to Top
Παρασκευή, 18/03/2016

Παγιδευμένοι στην φτώχεια

Μια οικογένεια με τον κατώτατο μισθό αγωνίζεται να επιβιώσει

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Νέα κρίση ?
Νέα κρίση ?

Μετά το τέλος μιας πρόσφατης τηλεοπτικής αναμέτρησης μεταξύ της Χίλαρι Κλίντον και του Μπέρνι Σάντερς όλοι σχεδόν οι σχολιαστές στην τηλεόραση και τις εφημερίδες συμφώνησαν πως η Χίλαρι είχε νικήσει. Λίγο αργότερα βγήκαν τα γκάλοπ που έδειξαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρούσε νικητή τον Σάντερς.

 

 

Δεν ήταν η πρώτη φορά ούτε συμβαίνει μόνο στις ΗΠΑ. Σε όλο τον κόσμο γίνεται όλο και πιο αισθητή η απόσταση που χωρίζει τον κόσμο της πολιτικής και των μίντια από μια μερίδα των πολιτών που θεωρεί ότι αδικείται, αγωνίζεται σε αντίξοες συνθήκες για να επιβιώσει και νιώθει ότι η θέση της απειλείται από τους μετανάστες, την παγκοσμιοποίηση ή τις μειονότητες. Πολίτες θυμωμένοι με το σύστημα που στηρίζουν την έξαρση του λαϊκισμού στις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες της Δύσης. Έχει ειπωθεί εύστοχα για τους λαϊκιστές ότι βάζουν τα σωστά ερωτήματα αλλά δίνουν τις λάθος απαντήσεις. Η σωστή αντίδραση ωστόσο δεν είναι να προσπαθείς να διδάξεις το σωστό στους αγανακτισμένους αν τουλάχιστον δεν έχεις προσπαθήσει να τους καταλάβεις.

 

Στον Guardian δημοσιεύτηκε πρόσφατα  κριτική για ένα βιβλίο-μαρτυρία που βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα αυτούς τους συμπολίτες μας. Σε ελεύθερη μετάφραση ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «Μεροδούλι, μεροφάι» και περιγράφει ακριβώς αυτό. Τον αγώνα μιας αμερικάνικης οικογένειας, στην οποία και οι δύο γονείς παίρνουν τον κατώτατο μισθό, να κρατήσει το κεφάλι της πάνω από το νερό. Τα πάντα πρέπει να λειτουργούν στην εντέλεια καθώς περιθώρια λάθους δεν υπάρχουν.

Αυτό, σημειώνει η δημοσιογράφος Emma Brockes, είναι το πιο σημαντικό  στοιχείο στο βιβλίο. Όπως γράφει η πρωταγωνίστρια Linda Tirado   «το να ζεις με τον κατώτατο μισθό σημαίνει να είσαι στην τσίτα οχτώ ώρες την ημέρα, να ζητάς άδεια για να πας στην τουαλέτα και να περπατάς για μίλια για να πας στη δουλειά σου αν χαλάσει το αυτοκίνητό σου. Το χειρότερο από όλα ωστόσο είναι ότι οι πλουσιότεροι σου πιστεύουν ότι βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση επειδή δεν προσπαθείς αρκετά». Γιατί βέβαια δεν υπάρχουν περιθώρια να χάσει την δουλειά της. Όταν μπαίνετε στα McDonalds, προσθέτει, σας ενοχλεί να βλέπετε μουτρωμένους υπαλλήλους. Αναλογιστείτε όμως για λίγο. Η κακή διάθεση είναι συνηθισμένη μεταξύ των φτωχών. «Και πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι με τη ζωή που ζούμε».

 

Η φτώχεια, η δυνατότητα να αποταμιεύει μόλις 250 δολάρια τον χρόνο επηρεάζει την εμφάνισή της, φυσικά και τον τρόπο που την βλέπουν οι άλλοι.. Με σπασμένα δόντια, ρυτιδωμένο πρόσωπο, παλιά ρούχα και ατημέλητη δείχνει όπως λέει η ίδια σαν τοξικομανής.

 

 

Όσο για το τι διδάσκει τα παιδιά της, αντίθετα από τους καλομαθημένους αστούς που τους λένε πως ότι κάνουν είναι θαυμάσιο «τα προετοιμάζω να βγάζουν τον σκασμό όταν κάποιος ηλίθιος θα τους λέει τι να κάνουν». Το πιο πιθανό σενάριο γι’ αυτά είναι να τελειώσουν σε ένα από τα πιο φτωχά σχολεία της περιοχής χωρίς να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι. Δεν θα ορίζονται από την δουλειά που κάνουν και θα πρέπει να διατηρήσουν μια αίσθηση ταυτότητας παρά το ότι θα τους λένε ότι αξίζουν επτά δολάρια και κάτι ψιλά.  

Διαβάστηκε 94 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Η Μόνα Λίζα, ο Μάνος και η ηθική. »

Προσθήκη σχολίου

Η εισαγωγή πληροφοριών όπου έχει (*) είναι υποχρεωτική.